Schouders eronder en gaan

De kleine dip is weer overgewaaid en we gaan weer verder waar we gebleven waren. Schouders eronder en gaan.

Afgelopen zaterdag was voor mij wel een bijzonder dag. Ik was in oktober benaderd door Michelle, een derde jaar studente Fotografie aan de Kunstacademie in Den Haag, zij wilde als opdracht voor school een fotoreportage maken over hoe de maatschappij aankijkt tegen borsten, maar wat als er nu iets mis is met die borsten? Uiteindelijk is het een mooie serie foto's geworden over vrouwen met borstkanker. Onderstaand bericht was het persbericht:

Anders dan voorgaande jaren presenteert het derde jaar Fotografie van de Koninklijke Academie der Beeldende Kunsten haar werk voor het eerst buiten de muren van de school. Onder de titel TEGENBEELD exposeren achtentwintig veelbelovende fotografen hun werk op 19 en 20 januari in de DCR te Den Haag. 'TEGENBEELD', de titel van de expositie, is de bindende factor tussen de verschillende fotoseries van de studenten onderling: binnen een serie van zes foto's per student is er steeds één beeld (het tegenbeeld) dat de context van het geheel bepaalt. Deze zesde beeltenis ironiseert, draait, ontkent of contrasteert de overige afbeeldingen, waardoor verrassende visies over uiteenlopende thema's gepresenteerd worden.

In de serie van Michelle hingen er dus zes foto's van vrouwen met borstkanker, bij vijf vrouwen is de borst geamputeerd en één vrouw (het tegenbeeld) is borstsparend geopereerd en heeft haar borst behouden ondanks dezelfde diagnose: borstkanker.

Ik had in Den Haag afgesproken met een aantal andere modellen cq. weblog-lotgenoten en zij kwamen een andere lotgenote en mij van het station halen, we zouden samen gaan lunchen en daarna zouden we gaan kijken 'hoe we erbij hingen'.
Ik vond het heel spannend, ik kende de dames per slot van rekening alleen via de onze webloggen (wat is het meervoud van weblog?) en de mail. Maar het was zo'n geweldige groep leuke, sterke, dappere en lieve dames. Ik heb een leuke middag gehad en genoten van ons samen zijn. Ik vond het zo fijn om eens met vrouwen te kletsen die precies snappen wat ik bedoel en die mijn angsten en verdriet als geen ander kennen. Maar verdrietig en naargeestig was deze middag zeker niet, hoor. Integendeel!

Na de lunch vertrokken we naar de ruimte waar de expositie plaats vond, daar werden we super enthousiast ontvangen door Michelle, wat een schatje is die meid! En daarna richting de muur waar onze portretten hingen. Heel bijzondere en mooie foto's zijn het geworden. Wel heel vreemd om jezelf daar tussen te zien. Ik schrok niet en voelde me niet verdrietig, ik ben inmiddels wel gewend aan het beeld van mezelf met één borst en een litteken. Persoonlijk mis ik mijn borst niet, maar ik mis wel een decolleté en dat is wel een verschil voor mij.
Al met al een leuke middag!
Enne Michelle, bedankt voor de mooie reportage en heel veel succes in Zuid-Afrika!!

Even wat anders, gisteren had ik een afspraak bij de oncoloog en ze is tevreden over het verloop tot dusver. Het was de laatste afspraak die ik met haar had want ze heeft een andere baan per februari ... in het UMC Utrecht, dus worden we collega's.

Donderdag krijg ik weer een chemootje en een shot Herceptin en vrijdag moet ik wéér naar het AVL. Dan voor de LOP (lymf oedeem poli). Mijn arm en oksel zijn voorzichtig in omvang aan het toenemen dus er moet maar eens een echte professional naar kijken. Zeker gezien dat de bestraling nog plaats moet gaan vinden. En ook schijnen lange vliegreizen nog weleens een 'trigger' te kunnen zijn voor toename van oedeem en eind februari gaan we op vakantie, dus daar wil ik weleens goed over praten. De do's en don'ts, zeg maar.

En om het dan compleet te maken 'mag' ik maandag weer naar het AVL maar dan voor een ejectie fractie, kijken of mijn hartje alle Herceptin nog een beetje trekt. En dan donderdag natuurlijk weer chemo halen.
Ppff, is dit een generale repetitie voor als ik dadelijk bestraald moet worden en iedere (werk)dag naar het ziekenhuis moet?

Oh ja, ik heb gisteren een heel lief en zonnig kaartje gekregen van .... iemand! En ik ben zo benieuwd van wie! Degene is, denk ik, vergeten haar/zijn naam eronder te zetten. Dus, lieve schrijster/schrijver van het zonnige kaartje, allereerst natuurlijk bedankt, maar wie ben je?